زمینه: پژوهش های متعددی به بررسی رابطه مکانیسم های دفاعی و وضعیت سلامت جسمانی و روانی پرداخته اند. اما پیرامون رابطه سرکوبی هیجانی و خودمهارگری با نشانه های بیماری شکاف تحقیقاتی وجود دارد. هدف: هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطه پردازش و سرکوبی هیجانی و نیز خودمهارگری با نشانه های بیماری و تمایز نوع رابطه آنهاست. روش: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع مطالعات همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی کاربران تلگرام ساکن تهران در پاییز 1396 بود. نمونه این پژوهش 250 کاربر تلگرام ساکن تهران (145 زن و 105 مرد) در پاییز 1396 بودند که به روش نمونه گیری در دسترس پرسشنامه های سازش یافتگی واینبرگر (1990)، پردازش هیجانی بیکر (2010)، خودمهارگری تانگنی (2004) و خودسنجی نشانه های بیماری بارتون (1989) را تکمیل کردند. در نهایت داده های مطالعه حاضر با استفاده از روش های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه گام به گام مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان دادند که نشانه های بیماری با بازداری و دفاعی بودن و نیز خودمهارگری رابطه معکوس و با پریشانی، فرونشانی، هیجانات تنظیم نشده، تجربه هیجانی ضعیف، علایم هیجانات پردازش نشده و اجتناب رابطه مستقیم دارد (0/01 >P). سه زیرمقیاس تجربه هیجانی ضعیف، علایم هیجانات پردازش نشده و پریشانی دارای قدرت پیش بینی کنندگی نشانه های بیماری اند (0/01 >P). نتیجه گیری: نتایج این پژوهش بر رابطه اخلال در پردازش هیجانی و نشانه های بیماری صحه گذاشتند و نقش سرکوبی و خودمهارگری با توجه به ساختار معنایی آنها مورد بحث قرار گرفتند. مثبت بودن رابطه دو زیرمقیاس بازداری و دفاعی بودن و نیز خودمهارگری با نشانه های بیماری حاکی از این است که تمایز سرکوبی از خودمهارگری تنها با استفاده از مقیاس های خودگزارشی امکان پذیر نیست.

زمینه و هدف: عملکرد تحصیلی به عنوان یکی از شاخص های ارزیابی یادگیری دانش آموزان و کیفیت آموزش طی سال های متمادی به طور گسترده مورد توجه متخصصان قرارگرفته است. دانش آموزان در زندگی با انواع کشاکش ها، موانع و فشارهای ویژه دوران تحصیل روبه رو می شوند که تهدیدی برای عملکرد تحصیلی و شادابی آنها است. بدین ترتیب مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش خودمهارگری هیجانی بر سرزندگی تحصیلی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شد. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و مرحله پیگیری بود. از جامعه آماری که شامل تمامی دانش آموزان پسر متوسطه دوره اول شهر بیرجند در سال تحصیلی 1399-1398 بودند، تعداد 40 دانش آموز به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 20 نفر) جایدهی شدند. گروه آزمایش در 8 جلسه 60 دقیقه ای تحت آموزش خودمهارگری هیجانی قرار گرفتند، اما افراد گروه گواه هیچ آموزشی دریافت نکردند. ابزارهای جمع آوری این پژوهش شامل پرسش نامه سرزندگی تحصیلی دهقان زاده و چاری (1391)، عملکرد تحصیلی درتاج (1383) و خودمهارگری تانجنی و همکاران (2004) بودند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر بین گروهی در سطح معنا داری 0/05=α انجام شد. یافته ها: نتایج تحلیل داده ها نشان داد که آموزش خودمهارگری هیجانی بر سرزندگی تحصیلی (0/01

اهداف: از اهداف نظام های آموزشی، بالابردن سطح توانایی دانش آموزان به منظور ارتقای بازده تحصیلی یادگیرندگان است. هدف پژوهش حاضر، تعیین رابطه خودمهارگری هیجانی، ناگویی هیجانی و هیجانات تحصیلی با فرسودگی تحصیلی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری بود. ابزار و روش ها: روش پژوهش از نوع مطالعات بنیادی با طرح همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه مراجعین دارای اختلال یادگیری مراجعه کننده به مراکز اختلالات یادگیری شهر تهران در سال 1400 را تشکیل می دادند. روش نمونه گیری این پژوهش به صورت نمونه گیری تصادفی خوشه ای بود که 10 مرکز از بین مراکز اختلال یادگیری انتخاب شد سپس از بین دانش آموزان دارای اختلال یادگیری، 150 دانش آموز به عنوان نمونه های پژوهش انتخاب شد. ابزار جمع آوری داده های پژوهش پرسش نامه فرسودگی تحصیلی، مقیاس ناگویی هیجانی و پرسش نامه هیجان تحصیلی، پرسش نامه خودبازداری بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند متغیره گام به گام تحلیل شدند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد هیجان تحصیلی منفی، خودمهارگری هیجانی و هیجان مثبت قادر به پیش بینی فرسودگی تحصیلی دانش آموزان بوده اند. هیجان تحصیلی منفی (001/0>p، 91/4 =t، 348/0= β ) با بیشترین مقدار B و پس از آن خودمهارگری (001/0>p، 18/4-=t، 288/0-= β ) و هیجان مثبت (001/0>p، 42/3-=t، 235/0-= β ) به ترتیب قابلیت پیش بینی فرسودگی تحصیلی رادارند. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها آموزش مهارت های زندگی مرتبط با مدیریت هیجان و تنظیم هیجان و حتی بهبود هوش هیجانی را به طور گسترده و جدی مدنظر قرار گیرد تا بتوان با بهبود این مهارت ها، سطح خود مدیریتی دانش آموزان را بهبود بخشید و از بروز فرسودگی تحصیلی در آنان پیشگیری به عمل آورد.

سابقه و هدف: در این پژوهش به بررسی نقش میانجی گری حرمت خود، خوردن هیجانی و خودمهارگری در رابطه بین دلبستگی، اضطراب، افسردگی و سبک فرزندپروری با چاقی و اضافه وزن نوجوانان دختر پرداخته شده است.مواد و روش ها: طرح پژوهش توصیفی بوده و جامعه آماری تمامی دانش آموزان دختر 14 تا 17 ساله ساکن شهر تهران بودند که 440 نفر از این دانش آموزان با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. در این پژوهش از ابزارهای مقیاس افسردگی، اضطراب و تنیدگی، پرسشنامه فرزندپروری بامریند، مقیاس حرمت خود هری، مقیاس خودمهارگری، پرسشنامه دلبستگی نوجوانان به والدین و همسالان، و پرسشنامه غذا خوردن هیجانی استفاده شد. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون، تحلیل مسیر و در نهایت معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد سبک خوردن هیجانی با چاقی همبستگی مثبت (0.84) دارد و بین دلبستگی به مادر، پدر و همسالان با چاقی همبستگی منفی (به ترتیب: 0.72-، 0.71- و 0.70) وجود دارد. سبک فرزندپروری استبدادی رابطه غیرمستقیم با چاقی (0.74) داشت. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که خوردن هیجانی متغیر میانجی بین سبک فرزندپروری، اضطراب و افسردگی با چاقی و اضافه وزن (با ضرایب مسیر به ترتیب: 2.25، 0.31 و 0.18) و همچنین حرمت خود میانجی رابطه سبک فرزندپروری و افسردگی ( با ضریب مسیر 0.13) با چاقی بودند.استنتاج: یافته ها از وجود مکانیزم های روان شناختی زیربنایی در بروز چاقی و اضافه وزن در نوجوانان دختر حمایت می کند. بنابراین توجه به متغیرهای مذکور در پیش گیری و طراحی درمان های مناسب تر به پژوهشگران و درمانگران یاری می رساند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پژوهش حاضر با هدف، ارائه مدل ساختاری خوردن هیجانی در افراد مبتلا به چاقی بر اساس خودتنظیمی با نقش میانجی پردازش هیجانی انجام گرفت. روش پژوهش مقطعی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه افراد مبتلا به چاقی شهر تهران در سال 1397 بودند، که از میان آن ها، تعداد 378 نفر با روش نمونه گیری مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: خوردن هیجانی داچ (1986)، خودتنظیمی کری و همکاران (2004) و پرسشنامه پردازش هیجانی باکر و همکاران (2010). به منظور پاسخگویی به فرضیه های پژوهش از مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد که بین خودتنظیمی با خوردن هیجانی اثر مستقیم و منفی وجود دارد. بین خودتنظیمی با پردازش هیجانی اثر غیرمستقیم و مثبت وجود دارد و بین پردازش هیجانی با خوردن هیجانی اثر غیرمستقیم و منفی وجود دارد. بنابراین از نتایج می توان چنین استنباط کرد که خودتنظیمی بر خوردن هیجانی با نقش میانجی پردازش هیجانی در افراد مبتلا به چاقی تاثیر دارد. لذا توجه به متغیرهای مذکور در پیشگیری و طراحی درمان های مناسب تر به پژوهشگران و درمانگران یاری می رساند.

هدف: یکی از دلایل عمده ارجاع کودکان و نوجوانان به کلینیک های خدمات مشاوره و روانشناختی، اختلال نافرمانی مقابله جویانه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی هیجانی بر راهبردهای خودمهارگری در دانش آموزان با اختلال نافرمانی مقابله جویانه انجام شده است.روش: مطالعه حاضر، مطالعه تک آزمودنی از نوع  ABAمی باشد. جامعه آماری پژوهش نیز شامل تمام دانش­آموزان مدارس متوسطه اول شهرستان دالاهو در سال تحصیلی 1399-1400 بود. 6 دانش­آموز با روش نمونه­گیری هدفمند و با رعایت کامل ملاحظات اخلاقی انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل؛ مصاحبه بالینی نیمه ساختار یافته بر مبنای DSM-5، مقیاس درجه­بندی اختلال نافرمانی مقابله­ای و مقیاس خودمهارگری تانجی. سپس آزمودنی ها 10 جلسه مداخله مبتنی بر طرحواره درمانی هیجانی لیهی را دریافت کردند و پس از جلسات چهارم، هفتم و دهم توسط ابزارهای پژوهش مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: نتایج تحلیل های آماری بررسی اثربخشی طرحواره درمانی هیجانی بر علائم خودمهارگری را در 6 مشارکت کننده نشان می دهد. مقادیر d کوهن در بازه 0.41 تا 0.80 قرار دارد و نشانگر اثرگذاری متوسط رو به بالاست. شاخص های PEM، PND و PAND همه 1 به دست آمده و مقدار مطلق RCI در تمام موارد بیشتر از 1 است. مجموع شاخص های آماری نشانگر اثرگذاری بالا و با ثبات طرحواره درمانی هیجانی بر علائم خودمهارگری در هر 6 مشارکت کننده است.نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که دانش آموزان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله جویانه در حوزه راهبردهای خودمهارگری دچار مشکل هستند و طرحواره درمانی هیجانی به عنوان یک رویکرد درمانی نوین می تواند در توانمندسازی و کاهش مشکلات آنها تأثیرگذار باشد. می توان نتیجه گرفت طرحواره درمانی هیجانی بر راهبردهای خودمهارگری در دانش آموزان با اختلال نافرمانی مقابله­ جویانه اثربخش است.

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان عقلانی-هیجانی الیس بر خودمهارگری و امنیت اجتماعی در دختران نوجوان با رفتارهای پرخطر بود. مواد و روش: طرح پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش‏آزمون-پس آزمون با گروه گواه می باشد. جامعه آماری شامل کلیه دختران نوجوان با رفتارهای پرخطر مرکز اصلاح و تربیت شهر اصفهان در سال 1403 بود که از بین آن ها 44 نفر از طریق روش تصادفی ساده انتخاب و به همین روش در 2 گروه (آزمایش و گواه) گمارده شدند. در ابتدا همه آزمودنی ها پرسشنامه های خودمهارگری (تانجنی و همکاران، 2004) و امنیت اجتماعی (هاشم زهی و مهدوی، 1391) را تکمیل نمودند. سپس اعضای گروه آزمایش به شیوه گروهی درمان عقلانی-هیجانی الیس را در 8 جلسه 90 دقیقه‏ای و هر هفته 1 جلسه دریافت کردند؛ درحالی که اعضای گروه گواه هیچ مداخله ای را دریافت نکردند. بعد از اتمام مداخله درمانی و فرایند اجرای پژوهش، مجدداً اعضای هر 2 گروه بار دیگر ابزار را تکمیل نمودند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تحلیل کوواریانس تک متغیری استفاده گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که درمان عقلانی-هیجانی الیس به طور معنادار بر افزایش خودمهارگری و امنیت اجتماعی و مؤلفه های آن (جانی، مالی، عاطفی) در نوجوانان دختر با رفتارهای پرخطر مؤثر بوده است (01/0>p). نتیجه گیری: با توجه به یافته ها می توان نتیجه گرفت که از طریق اجرای درمان عقلانی-هیجانی الیس و فنون و مهارت های به کار رفته در آن می‏توان برای بهبود خودمهارگری و افزایش امنیت اجتماعی نوجوانان با رفتارهای پرخطر بهره برد.

هدف این پژوهش تعیین اثربخشی درمان چندبعدی معنوی با محوریت کاهش وزن بر پایداری هیجانی، خودمهارگری، و شاخص توده بدنی زنان فزون وزن بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه آزمایش و گواه بود. جامعه آماری کلیه زنان چاق و دارای اضافه وزن مراجعه کننده به کلینیک مشاوره و روانشناسی در منطقه 3 تهران در سال 1398 بود و از بین آن ها با استفاده از نمونه گیری در دسترس 30 نفر انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. سپس پرسشنامه شانزده عاملی شخصیت کتل (1973) توسط هر دو گروه تکمیل شد و اندازه گیری قد و وزن از هر دو گروه به عمل آمد. پس از آن برنامه درمان چندبعدی معنوی با محوریت کاهش وزن به صورت 13 جلسه 90 دقیقه ای بر روی گروه آزمایش و سپس پس آزمون اجرا شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-24 و روش تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته ها نشان داد درمان چندبعدی معنوی با محوریت کاهش وزن موجب افزایش پایداری هیجانی و خودمهارگری و کاهش شاخص توده بدنی می شود (001/0